To wasza wina mówią chłopcy
w czarnych i brunatnych koszulach
nie dochowałyście czujności zamieniłyście
pochodnie na neony
mundury na cekiny
waszym wieczorowym sukienkom
brakuje kieszeni gdzie palce
mogłyby czule
zaciskać się na spuście
a jednak klucze sterczą
z waszych zamkniętych pobielałych dłoni
same widzicie:
jak moglibyśmy żyć
bez wzajemnie gwarantowanego zniszczenia
kiedy świat jest pełen
ludzi takich jak my?
same rozumiecie
musimy to robić:
po roztańczonej Europie
krążą już widma ojców
carów kaiserów
führerów
więc palić tęcze golić brody
zdjąć sukienki
niech przejeżdżając
czują się jak w domu
poniedziałek, 16 września 2019
niedziela, 11 sierpnia 2019
[EN] Homesick, by Nino Cipri
I encountered Nino Cipri’s stories twice recently – in the Transcendent anthology of best transgender-themed speculative fiction and in Capricious magazine’s Gender Diverse Pronouns issue. In both cases Cipri’s stories were among the highlights for me, so I didn’t hesitate much before requesting Homesick. They are a writer I want to read more of.
Homesick is a very tight collection. It doesn’t just present every story the author’s written up to publication – the nine stories contained in the book share some thematic concerns, as well as a general emotional vibe of unsettling strangeness. More than science fiction or fantasy, Homesick brings to mind ghost stories or weird fiction: sure, there is a time machine in one of the stories or superhero/magical girls in another. But more often than not, the characters have to contend with something inexpicable: a poltergeist in the closet, vomitting up iron keys, the ocean behind their clients’ couch – and the magical girls have all been resurrected after meeting tragic fates.
When I think of homesickness, I think of profound unfamiliarity; of being in a place or situation that is not mine; of not having any company I could rely on for help or comfort. That is the vibe I largely got from Cipri’s stories, where the characters are frequently lonely and have to deal with alienation in their professional and personal lives, as well as in a larger existential sense. The best example might be Presque Vu, where the protagonist’s job as a driver for an Uber-like company leaves him shunning the company of most people, and where all the characters are haunted, both by strange objects turning up out of nowhere (keys you have to throw up, cassette tape tangled in your hair when you wake up, strange phone calls) and by mysterious wraiths that crowd the streets of their city.
This is not to say that the stories are necessarily always sad or cynical. While they are often fairly unnerving and frequently end before a complete resolution, the characters do sometimes manage to achieve some connection, however temporary, that provides them with a measure of comfort. There is also a lot of humour in dialogues (which sometimes sounds like the characters speak nothing but one-liners, but not frequently). And playing with form! One story is a magazine quiz, one a trascript of audio recordings, one contains excerpts from documentary interviews. This also imbued the collection with a sense of playfulness that relieved the often difficult emotional content.
Homesick is a very strong collection that offers a wonderful dose of speculative fiction from the more literary, border-blurring end of the spectrum. If you enjoyed stuff like Carmen Maria Machado’s Her Body and Other Parties, I think you will enjoy Homesick as well.
Thank you to the publisher, Dzanc Books, for sending me an electronic review copy in exchange for my honest thoughts.
środa, 17 lipca 2019
[EN] Algorithmic Shapeshifting, by Bogi Takács
The first thing that struck me about Takács’ poetry is that it’s intensely trans-personal. There is a desire for transcendence, framed not as a way of detaching oneself, but quite the opposite – as contact with the world. This can mean the joys of collaboration (The Iterative Nature of the Magical Discovery Process) or forming a family, bodily transformations that have an element of kink to them (Gently Chew to Soften the Ridges, Overlays), but also an attachment to history and tradition (Six Hundred and Thirteen Commandments), or the numinous in nature (Outside-in / Catalytic Exteriorization). There is an interplay between wanting to leave the body – even if only temporarily – or have it transformed and the body being the medium through which you can feel and realise that want. It’s a joy that wants to burst forth, carried by the richness and sensuality of the language:
“I stagger through a nighttime landscape
of power lines while the light of the full moon
scatters, flickers in pools of groggy dark water
and the grid hums inside my chest cavity”
– from Outside-in / Catalytic Exteriorization.
This exuberant, fluid mode of being encounters certain challenges when confronted with the world. There are institutions that will bring their absolute best (meaning: worst) to control you because you’re only valuable if you’re of use to them (The Handcrafted Motions of Flight) and, currently, in many places of the world (including – though not limited to – the US, where the author lives, Hungary, where e comes from, and Poland, where I live) there is a rising tide of intolerance and outright fascism: a movement for a tightly confined and prescribed existence that wants to annihilate any deviation and transgression. And so in certain poems the lyrical language is poured into forms we don’t necessarily associate with poetry – most notably in The Oracle of DARPA, where a transcript of an interrogation is being disrupted by bursts of poetry, transformed and trans-scribed. The rules and conventions belonging to certain forms can be more than a tool of oppression: they can be a game. Some poems become more or less reliable guides and sources of advice that can lead you in interesting directions or save your skin (Seven Handy Ideas for Algorithmic Shapeshifting; The Tiny English-Hungarian Phrasebook for Visiting Extraterrestrials). Takács’ poetry is infused with a sense playfulness, levity, and humour, and so the formats become a source of fun and subversion that breaks even the constraints of the book as a medium and object (You Are Here / Was: Blue Line to Memorial Park, a transcript of an interactive poem which you can – and in my opinion should – proceed through here).
As it progresses, the collection seems to dip steadily closer to present-day Earth, with the third section ending with the striking Two-Tailed Triptych: a melancholy look of an emigrant at a homeland drifting increasingly rightwards (I can certainly relate). But then the last part is once again a reaffirmation of the radiant Being whose manifestations recurred in different guises throughout, as well as the possibility of love and connection. Algorithmic Shapeshifting tells us that we – as members of gender, sexual, and ethnic minorities, as migrants, as people – are so much larger than everything that would reduce us to spare parts or fuel for the machines of hate. We cannot be contained.
Disclaimer: I received an electronic review copy from the author in exchange for an honest review.
wtorek, 17 lipca 2018
piątek, 15 czerwca 2018
Turku Pride i Wielka Ucieczka Lenina
Czasami marzenia spełniają się, kiedy już zapomnimy, że je mieliśmy. Tak było w moim przypadku z wizytą w Finlandii. Bardzo chciałem tam pojechać, kiedy byłem na studiach, i nawet zacząłem uczyć się fińskiego. Udało mi się w końcu rok temu, kiedy w pamięci zostało mi już tylko to, jak się przedstawić, oraz świadomość, że w fińskim istnieje sześć przypadków określających relacje przestrzenne.
(Na szczęście miastem, do którego przyjechaliśmy z Iną na zaproszenie K., było Turku, gdzie obok fińskiego funkcjonuje także język szwedzki. Dwujęzyczne tablice zdecydowanie ułatwiały życie).
Trafiliśmy do Turku latem i pewnie przez to cały pobyt okazał się dość surrealistycznym doświadczeniem. Kiedy przyjechaliśmy do centrum, dziwiliśmy się, jak bardzo jest opustoszałe; było przecież jeszcze jasno. Dopiero spoglądając na zegarek, uświadomiliśmy sobie, że minęła już 23.00. Po powrocie często pytano mnie, o której robiło się ciemno. Nie mam pojęcia. Kiedy zasypialiśmy, światło dopiero zaczynało przybierać złoty odcień charakterystyczny dla zachodu słońca. Kiedy się budziliśmy, słońce stało już wysoko na niebie. Równie dobrze mogło w ogóle nie zachodzić. W pewnym momencie zupełnie płynnie zaczęliśmy przechodzić między jawą a snem: zasypialiśmy o 15.00, żeby wstać wieczorem i jeszcze długo włóczyć się po składających się w regularną siatkę ulicach centralnej części miasta. Nic dziwnego, że rozbity i lekko zdezorientowany zgubiłem w końcu książkę.
Znalazłem ją na uniwersytecie, gdzie K. pracuje i przygotowuje doktorat. Piękny ceglany budynek z przeszklonym dachem był kiedyś fabryką sprzętu rolniczego. W pewnym momencie naszego spaceru na drzwiach kolejnych sal zaczęło się pojawiać znajome słowo: uskontotiede. Religioznawstwo. Na chwilę wróciłem myślami do czasów, w których uczyłem się fińskiego i uczyłem się o religiach. Fińskiego już się nie uczę, ale zainteresowanie religiami i folklorem zostało mi do dziś.
W korytarzu stał stolik do kawy z rozsypanym stosem książek do zabrania. Przeglądałem go od niechcenia, aż rzucił mi się w oczy szwedzki tytuł, który odcyfrowałem jako Ludowe historie i opowiadania z Turku. Schowałem książkę do torby. Na uniesioną brew Iny odpowiedziałem wzruszeniem ramion. Może i na nic mi ta książka, ale zawsze mogę przynieść ją tu z powrotem, zostawić dla jakiejś studentki lub studenta.
Dnie spędzaliśmy głównie na Ruissalo, wyspie u wybrzeża Turku. Miasto wydawało się odsłonięte, wystawione na silne słońce, którego nie łagodził morski klimat. Na wyspie chroniliśmy się w cieniu, wędrując to po zasłanych igliwiem ścieżkach, to po płaskich, pokrytych porostami głazach. Po południu Ina wychodziła do kawiarni, ja, jeśli akurat nie spałem, chowałem się w książkach. To pierwsze i najważniejsze miejsce, w którym mieszkałem, i czasami wydaje mi się, że żadne inne tak naprawdę nigdy im nie dorówna.
Większość Ludowych historii i opowiadań była za długa, bym był w stanie je przetłumaczyć. Szwedzki rozumiem zresztą biernie, wyrywkowo i w domyśle, opierając się na innych językach germańskich, głównie angielskim, odrobinie niemieckiego. Przeglądałem więc tytuły, sprawdzając, co jestem w stanie odcyfrować i co mnie zainteresuje. Jeśli były to krótkie cząstki, tłumaczyłem je na angielski, wrzucając do google translate.
Zainteresował mnie wątek Turku Pride. Święto lokalnej społeczności LGBT odbywa się obecnie w sierpniu, jednak książka, o ile dobrze zrozumiałem zapośredniczone przez kilka języków informacje, sugerowała, że kiedyś pełniący podobną funkcję pochód odbywał się w grudniu, w okolicach przesilenia zimowego. Może na znak konieczności ukrywania się pod płaszczykiem najgłębszej ciemności, z drugiej strony: zajęcie daty o tak bogatym znaczeniu symbolicznym dowodzi swego rodzaju siły. Zresztą zamieszczony w książce wierszyk – kołysanka zdaje się sugerować, że było to wydarzenie otoczone czcią graniczącą z obawą, podczas którego osoby heteroseksualne zostawały na ogół w domach. Oto przetłumaczony bardzo dosłownie kawałek:
Zaśnij, zaśnij drogi synku,
Zamknij już swoje oczy.
Noc jest długa, noc jest ciemna,
Chociaż płoną w niej światła.
Wkrótce nadejdzie niebieski moment*,
Moment fioletowy, moment zielony,
Moment żółty, czerwony, pomarańczowy.
Jeśli usłyszysz pukanie do drzwi,
Nie odpowiadaj.
Wiem, że niedługo mnie opuścisz,
Ale zostań jeszcze na tę noc.
(* – „Sininen hetki”, czyli niebieski moment, to w Finlandii określenie chwili, w której zimą, tuż po zachodzie słońca, ośnieżony krajobraz zostaje oświetlony błękitną poświatą. W kołysance wyliczenie zaczyna się od tego faktycznego fenomenu, a następnie pojawiają się wzmianki o kolejnych istniejących rzekomo kolorowych momentach, które razem tworzą flagę LGBT).
Bardzo ciekawy jest stosunek śpiewającej tę kołysankę matki do sytuacji. Zdaje się ona domyślać tożsamości swojego dziecka i rozumie, że w którymś momencie opuści ono dom i dołączy do pochodu na zewnątrz (i nawet jeśli wróci, to już w jakiś sposób inne – zresztą czy to nie spotyka każdego dziecka i każdego rodzica obserwującego jego dorastanie?) – prosi tylko, żeby jeszcze trochę się to odwlekło.
Jest też inna opowieść związana z tą tradycją: legenda o dziewczynie, która w noc pochodu siedzi w domu z rodzicami i narzeczonym. Narzeczony uchyla jednak drzwi, ponieważ na dworze został – w zależności od wersji – ukochany pies lub ulubiony kubek, i, oczarowany pochodem, wychodzi, by do niego dołączyć. Dziewczyna wybiega za ukochanym. Udaje jej się wypatrzyć go w tłumie i złapać w objęcia. Narzeczony zaczyna przemieniać się w rozmaite postacie: drag queen, twinka, misia – dziewczyna trzyma go uparcie (pobrzmiewają tu intrygujące echa ballady o Tam Linie). On prosi ją jednak, by go puściła i pozwoliła mu dołączyć do pochodu. Dziewczyna zgadza się na tę prośbę i pozwala narzeczonemu odejść. Wtedy jej wyciągniętą rękę chwyta inna ręka – pięknej dziewczyny, która zaprasza bohaterkę, by ta również wzięła udział w pochodzie.
Ostatniego wieczoru wyszliśmy w trójkę na pożegnalną kolację. Później zaczęliśmy włóczyć się po mieście. Może dzięki płynnośi i plastyczności tamtejszego czasu udało nam się osiągnąć stan, jaki po raz ostatni zdarzył mi się chyba jeszcze na studiach: wyjście poza zegar i kalendarz, w obszar, w którym można po prostu robić co się chce, jak długo się chce, obszar, w którym gubią się punkty takie jak mieszkanie czy praca. Rytm wybijany przez kapitalistyczny system produkcji nagle zostaje zakłócony i jest tak, jak bywa w dzieciństwie podczas wakacji: przed człowiekiem rozpościera się nieograniczona przestrzeń możliwości, na każdym kroku czeka przygoda albo przynajmniej możliwość zachwytu. Ktoś mógłby to nazwać niedojrzałością albo nawet infantylnością, ale osobiście myślę, że to jedne z najważniejszych momentów, jakie można przeżyć: wejście w sytuacjonistyczną sferę życia jako takiego: wolności, wypoczynku i zabawy.
Wyszło na jaw, że nie widzieliśmy jeszcze z Iną pomnika Lenina. Ruszyliśmy więc we trójkę na wzgórze, którego szczyt zajmuje park miejski i muzeum sztuki. Posąg znajduje się tuż poniżej, obok domu, w którym Lenin ukrywał się przez jakiś czas, kiedy uciekał z Rosji. Poszliśmy dalej, do parku. Na plac zabaw, bo taki to był wieczór. Znaleźliśmy pasującą na bardzo małą głowę czapkę w panterkę, z różowym napisem „Awesome”.
W parku znajduje się pomnik gęsi. Jak wyczytałem w książce, on również ma związek z Leninem. Legenda głosi, że carscy agenci byli o włos od złapania Włodzimierza Iljicza: obstawili budynek i weszli przez drzwi frontowe. Lenin wydostał się na dach, ale i tam został otoczony. Uratował go przelatujący akurat nisko sznur gęsi: Lenin złapał jedną z nich za nogi i przeleciał poza zasięg żołdaków, którym została tylko zestrzelona z głowy przywódcy rewolucji czapka.
Wracając do mieszkania, wspięliśmy się na cokół i wręczyliśmy Leninowi naszą czapkę. Nie pasowała (wszyscy wiemy, że głowa Lenina nie należy do małych), ale lepsze to niż nic.
Następnego dnia rano Ina i ja wyjechaliśmy z Turku. Podczas pakowania nie umiałem znaleźć książki, K. też się to później nie udało. Szkoda. Bardzo chętnie przeczytałbym więcej opowieści z Turku, bardzo chciałbym też mieć dowód, że dobrze zapamiętałem te, które tutaj przytoczyłem. Nie umiem znaleźć ich w internecie i zaczynam się zastanawiać, czy czegoś nie przekręciłem, czy czegoś sobie nie dopowiedziałem. No ale tak to czasem bywa z opowieściami.
(Na szczęście miastem, do którego przyjechaliśmy z Iną na zaproszenie K., było Turku, gdzie obok fińskiego funkcjonuje także język szwedzki. Dwujęzyczne tablice zdecydowanie ułatwiały życie).
Trafiliśmy do Turku latem i pewnie przez to cały pobyt okazał się dość surrealistycznym doświadczeniem. Kiedy przyjechaliśmy do centrum, dziwiliśmy się, jak bardzo jest opustoszałe; było przecież jeszcze jasno. Dopiero spoglądając na zegarek, uświadomiliśmy sobie, że minęła już 23.00. Po powrocie często pytano mnie, o której robiło się ciemno. Nie mam pojęcia. Kiedy zasypialiśmy, światło dopiero zaczynało przybierać złoty odcień charakterystyczny dla zachodu słońca. Kiedy się budziliśmy, słońce stało już wysoko na niebie. Równie dobrze mogło w ogóle nie zachodzić. W pewnym momencie zupełnie płynnie zaczęliśmy przechodzić między jawą a snem: zasypialiśmy o 15.00, żeby wstać wieczorem i jeszcze długo włóczyć się po składających się w regularną siatkę ulicach centralnej części miasta. Nic dziwnego, że rozbity i lekko zdezorientowany zgubiłem w końcu książkę.
Znalazłem ją na uniwersytecie, gdzie K. pracuje i przygotowuje doktorat. Piękny ceglany budynek z przeszklonym dachem był kiedyś fabryką sprzętu rolniczego. W pewnym momencie naszego spaceru na drzwiach kolejnych sal zaczęło się pojawiać znajome słowo: uskontotiede. Religioznawstwo. Na chwilę wróciłem myślami do czasów, w których uczyłem się fińskiego i uczyłem się o religiach. Fińskiego już się nie uczę, ale zainteresowanie religiami i folklorem zostało mi do dziś.
W korytarzu stał stolik do kawy z rozsypanym stosem książek do zabrania. Przeglądałem go od niechcenia, aż rzucił mi się w oczy szwedzki tytuł, który odcyfrowałem jako Ludowe historie i opowiadania z Turku. Schowałem książkę do torby. Na uniesioną brew Iny odpowiedziałem wzruszeniem ramion. Może i na nic mi ta książka, ale zawsze mogę przynieść ją tu z powrotem, zostawić dla jakiejś studentki lub studenta.
Dnie spędzaliśmy głównie na Ruissalo, wyspie u wybrzeża Turku. Miasto wydawało się odsłonięte, wystawione na silne słońce, którego nie łagodził morski klimat. Na wyspie chroniliśmy się w cieniu, wędrując to po zasłanych igliwiem ścieżkach, to po płaskich, pokrytych porostami głazach. Po południu Ina wychodziła do kawiarni, ja, jeśli akurat nie spałem, chowałem się w książkach. To pierwsze i najważniejsze miejsce, w którym mieszkałem, i czasami wydaje mi się, że żadne inne tak naprawdę nigdy im nie dorówna.
Większość Ludowych historii i opowiadań była za długa, bym był w stanie je przetłumaczyć. Szwedzki rozumiem zresztą biernie, wyrywkowo i w domyśle, opierając się na innych językach germańskich, głównie angielskim, odrobinie niemieckiego. Przeglądałem więc tytuły, sprawdzając, co jestem w stanie odcyfrować i co mnie zainteresuje. Jeśli były to krótkie cząstki, tłumaczyłem je na angielski, wrzucając do google translate.
Zainteresował mnie wątek Turku Pride. Święto lokalnej społeczności LGBT odbywa się obecnie w sierpniu, jednak książka, o ile dobrze zrozumiałem zapośredniczone przez kilka języków informacje, sugerowała, że kiedyś pełniący podobną funkcję pochód odbywał się w grudniu, w okolicach przesilenia zimowego. Może na znak konieczności ukrywania się pod płaszczykiem najgłębszej ciemności, z drugiej strony: zajęcie daty o tak bogatym znaczeniu symbolicznym dowodzi swego rodzaju siły. Zresztą zamieszczony w książce wierszyk – kołysanka zdaje się sugerować, że było to wydarzenie otoczone czcią graniczącą z obawą, podczas którego osoby heteroseksualne zostawały na ogół w domach. Oto przetłumaczony bardzo dosłownie kawałek:
Zaśnij, zaśnij drogi synku,
Zamknij już swoje oczy.
Noc jest długa, noc jest ciemna,
Chociaż płoną w niej światła.
Wkrótce nadejdzie niebieski moment*,
Moment fioletowy, moment zielony,
Moment żółty, czerwony, pomarańczowy.
Jeśli usłyszysz pukanie do drzwi,
Nie odpowiadaj.
Wiem, że niedługo mnie opuścisz,
Ale zostań jeszcze na tę noc.
(* – „Sininen hetki”, czyli niebieski moment, to w Finlandii określenie chwili, w której zimą, tuż po zachodzie słońca, ośnieżony krajobraz zostaje oświetlony błękitną poświatą. W kołysance wyliczenie zaczyna się od tego faktycznego fenomenu, a następnie pojawiają się wzmianki o kolejnych istniejących rzekomo kolorowych momentach, które razem tworzą flagę LGBT).
Bardzo ciekawy jest stosunek śpiewającej tę kołysankę matki do sytuacji. Zdaje się ona domyślać tożsamości swojego dziecka i rozumie, że w którymś momencie opuści ono dom i dołączy do pochodu na zewnątrz (i nawet jeśli wróci, to już w jakiś sposób inne – zresztą czy to nie spotyka każdego dziecka i każdego rodzica obserwującego jego dorastanie?) – prosi tylko, żeby jeszcze trochę się to odwlekło.
Jest też inna opowieść związana z tą tradycją: legenda o dziewczynie, która w noc pochodu siedzi w domu z rodzicami i narzeczonym. Narzeczony uchyla jednak drzwi, ponieważ na dworze został – w zależności od wersji – ukochany pies lub ulubiony kubek, i, oczarowany pochodem, wychodzi, by do niego dołączyć. Dziewczyna wybiega za ukochanym. Udaje jej się wypatrzyć go w tłumie i złapać w objęcia. Narzeczony zaczyna przemieniać się w rozmaite postacie: drag queen, twinka, misia – dziewczyna trzyma go uparcie (pobrzmiewają tu intrygujące echa ballady o Tam Linie). On prosi ją jednak, by go puściła i pozwoliła mu dołączyć do pochodu. Dziewczyna zgadza się na tę prośbę i pozwala narzeczonemu odejść. Wtedy jej wyciągniętą rękę chwyta inna ręka – pięknej dziewczyny, która zaprasza bohaterkę, by ta również wzięła udział w pochodzie.
Ostatniego wieczoru wyszliśmy w trójkę na pożegnalną kolację. Później zaczęliśmy włóczyć się po mieście. Może dzięki płynnośi i plastyczności tamtejszego czasu udało nam się osiągnąć stan, jaki po raz ostatni zdarzył mi się chyba jeszcze na studiach: wyjście poza zegar i kalendarz, w obszar, w którym można po prostu robić co się chce, jak długo się chce, obszar, w którym gubią się punkty takie jak mieszkanie czy praca. Rytm wybijany przez kapitalistyczny system produkcji nagle zostaje zakłócony i jest tak, jak bywa w dzieciństwie podczas wakacji: przed człowiekiem rozpościera się nieograniczona przestrzeń możliwości, na każdym kroku czeka przygoda albo przynajmniej możliwość zachwytu. Ktoś mógłby to nazwać niedojrzałością albo nawet infantylnością, ale osobiście myślę, że to jedne z najważniejszych momentów, jakie można przeżyć: wejście w sytuacjonistyczną sferę życia jako takiego: wolności, wypoczynku i zabawy.
Wyszło na jaw, że nie widzieliśmy jeszcze z Iną pomnika Lenina. Ruszyliśmy więc we trójkę na wzgórze, którego szczyt zajmuje park miejski i muzeum sztuki. Posąg znajduje się tuż poniżej, obok domu, w którym Lenin ukrywał się przez jakiś czas, kiedy uciekał z Rosji. Poszliśmy dalej, do parku. Na plac zabaw, bo taki to był wieczór. Znaleźliśmy pasującą na bardzo małą głowę czapkę w panterkę, z różowym napisem „Awesome”.
W parku znajduje się pomnik gęsi. Jak wyczytałem w książce, on również ma związek z Leninem. Legenda głosi, że carscy agenci byli o włos od złapania Włodzimierza Iljicza: obstawili budynek i weszli przez drzwi frontowe. Lenin wydostał się na dach, ale i tam został otoczony. Uratował go przelatujący akurat nisko sznur gęsi: Lenin złapał jedną z nich za nogi i przeleciał poza zasięg żołdaków, którym została tylko zestrzelona z głowy przywódcy rewolucji czapka.
Wracając do mieszkania, wspięliśmy się na cokół i wręczyliśmy Leninowi naszą czapkę. Nie pasowała (wszyscy wiemy, że głowa Lenina nie należy do małych), ale lepsze to niż nic.
Następnego dnia rano Ina i ja wyjechaliśmy z Turku. Podczas pakowania nie umiałem znaleźć książki, K. też się to później nie udało. Szkoda. Bardzo chętnie przeczytałbym więcej opowieści z Turku, bardzo chciałbym też mieć dowód, że dobrze zapamiętałem te, które tutaj przytoczyłem. Nie umiem znaleźć ich w internecie i zaczynam się zastanawiać, czy czegoś nie przekręciłem, czy czegoś sobie nie dopowiedziałem. No ale tak to czasem bywa z opowieściami.
wtorek, 13 marca 2018
Co przeczytam, gdy skończę Wielką Amerykańską Powieść
Dostałem ostatnio do recenzji Wielką Amerykańską Powieść. Dosłownie wielką, bo liczy sobie niecałe 850 stron, a w dodatku niezbyt dobrą, przez co zmagam się z nią już ponad dwa tygodnie.
W rezultacie, zamiast o powrocie do lektur związanych z esejem, który piszę (fascynujących, ale i wymagających), myślę raczej o kilku tygodniach wypoczynku i lektur rozrywkowych. Przy okazji postanowiłem nawiązać do jednej z pierwszych notek, jakie opublikowałem na tym blogu, i podzielić się ze światem listą książek, które planuję przeczytać w najbliższym czasie* – za ok. 100 stron WAP, które mi jeszcze zostały.
Co jakiś czas nachodzi mnie ochota na sięgnięcie po literaturę japońską. Te czytelnicze wyprawy kończą się różnie (pokochałem realistyczne powieści Hiromi Kawakami, lekturę Krainy śniegu Yasunari Kawabaty wspominam dość traumatycznie, niekoniecznie zresztą z winy książki), ale prędzej czy później znów muszę podjąć kolejną.
O samym Spring Garden nie wiem zbyt wiele poza tym, że jest o miejskiej samotności (czyli dokładnie o tym, czego najczęściej w literaturze japońskiej szukam). Moją uwagę podczas wizyty w księgarni The Book Hive w Norwich zwróciła przede wszystkim barwna, stylowa okładka. Ale jestem dobrej myśli, bo dzięki wydawcy, Pushkin Press, mam już za sobą jedno niezwykle przyjemne spotkanie z japońską autorką (Michi Tawarą i jej Salad Anniversary – polecam, to przepiękna poezja!). Jeśli tym razem będzie podobnie, to pewnie sięgnę też po kolejne książki z ich serii Japanese Novellas.
Rzadko przykładam wagę do czytania książek na bieżąco, ale staram się w przypadku autorów, którzy wywarli na mnie dobre wrażenie. Tak było w przypadku Garetha E. Reesa, którego Marshland: Dreams and Nightmares on the Edge of London bardzo przyjemnie mnie zaskoczyło kilka miesięcy temu. Myślałem, że wiem czego się spodziewać po psychogeograficznej książce o Londynie (czy istnieje miasto bardziej ukochane przez psychogeografów?), ale nie spodziewałem się pomieszania opisów wyprowadzania psa na spacer z opowieściami o duchach, legendami miejskimi i rozdziałami w formie komiksów. W Marshland Rees zatarł granice między literaturą faktu a fikcją, a przy okazji pokazał mi, że w ramach praktyk psychogeograficznych można zrobić jeszcze wiele rzeczy, o których nie miałem pojęcia.
The Stone Tide to powieść, teoretycznie zatem wiem, czego się spodziewać, ale w praktyce: nie mam pojęcia. Wiem, że pojawią się wątki autobiograficzne, a także psychogeografia Hastings (już nie Londynu!). Ale poza tym? Cóż, przekonam się niedługo.
Książka wryła mi się w pamięć i przez sześć lat czekałem z nadzieją, że ukaże się po polsku, ale jednak do tego nie doszło. W końcu doszedłem do wniosku, że wcale nie muszę czekać i parę tygodni temu anglojęzyczny ebook trafił na mój czytnik. Przyznam, że myślę o tej lekturze z wielką ekscytacją. W końcu trochę się naczekałem.
* – kolejność losowa, a i zawartość listy może ulec zmianie. Jestem kapryśnym czytelnikiem.
W rezultacie, zamiast o powrocie do lektur związanych z esejem, który piszę (fascynujących, ale i wymagających), myślę raczej o kilku tygodniach wypoczynku i lektur rozrywkowych. Przy okazji postanowiłem nawiązać do jednej z pierwszych notek, jakie opublikowałem na tym blogu, i podzielić się ze światem listą książek, które planuję przeczytać w najbliższym czasie* – za ok. 100 stron WAP, które mi jeszcze zostały.
1. Tomoka Shibasaki, Spring Garden
Co jakiś czas nachodzi mnie ochota na sięgnięcie po literaturę japońską. Te czytelnicze wyprawy kończą się różnie (pokochałem realistyczne powieści Hiromi Kawakami, lekturę Krainy śniegu Yasunari Kawabaty wspominam dość traumatycznie, niekoniecznie zresztą z winy książki), ale prędzej czy później znów muszę podjąć kolejną.
O samym Spring Garden nie wiem zbyt wiele poza tym, że jest o miejskiej samotności (czyli dokładnie o tym, czego najczęściej w literaturze japońskiej szukam). Moją uwagę podczas wizyty w księgarni The Book Hive w Norwich zwróciła przede wszystkim barwna, stylowa okładka. Ale jestem dobrej myśli, bo dzięki wydawcy, Pushkin Press, mam już za sobą jedno niezwykle przyjemne spotkanie z japońską autorką (Michi Tawarą i jej Salad Anniversary – polecam, to przepiękna poezja!). Jeśli tym razem będzie podobnie, to pewnie sięgnę też po kolejne książki z ich serii Japanese Novellas.
2. Gareth E. Rees, The Stone Tide
Rzadko przykładam wagę do czytania książek na bieżąco, ale staram się w przypadku autorów, którzy wywarli na mnie dobre wrażenie. Tak było w przypadku Garetha E. Reesa, którego Marshland: Dreams and Nightmares on the Edge of London bardzo przyjemnie mnie zaskoczyło kilka miesięcy temu. Myślałem, że wiem czego się spodziewać po psychogeograficznej książce o Londynie (czy istnieje miasto bardziej ukochane przez psychogeografów?), ale nie spodziewałem się pomieszania opisów wyprowadzania psa na spacer z opowieściami o duchach, legendami miejskimi i rozdziałami w formie komiksów. W Marshland Rees zatarł granice między literaturą faktu a fikcją, a przy okazji pokazał mi, że w ramach praktyk psychogeograficznych można zrobić jeszcze wiele rzeczy, o których nie miałem pojęcia.
The Stone Tide to powieść, teoretycznie zatem wiem, czego się spodziewać, ale w praktyce: nie mam pojęcia. Wiem, że pojawią się wątki autobiograficzne, a także psychogeografia Hastings (już nie Londynu!). Ale poza tym? Cóż, przekonam się niedługo.
3. Nawal el-Saadawi, The Fall of the Imam
Pierwszy raz usłyszałem o tej książce sześć lat temu. Spłynęła do wydawnictwa, w którym odbywałem wówczas praktyki, jako propozycja wydawnicza od tłumacza. Przetłumaczone fragmenty oraz opis książki zrobiły na mnie ogromne wrażenie: oniryczna i baśniowa historia o religijno-politycznym reżimie sprawującym patriarchalną władzę nad kobietami brzmi jak coś, co powinno mi się spodobać.Książka wryła mi się w pamięć i przez sześć lat czekałem z nadzieją, że ukaże się po polsku, ale jednak do tego nie doszło. W końcu doszedłem do wniosku, że wcale nie muszę czekać i parę tygodni temu anglojęzyczny ebook trafił na mój czytnik. Przyznam, że myślę o tej lekturze z wielką ekscytacją. W końcu trochę się naczekałem.
A na co Ty aktualnie ostrzysz sobie czytelnicze zęby?
* – kolejność losowa, a i zawartość listy może ulec zmianie. Jestem kapryśnym czytelnikiem.
piątek, 2 lutego 2018
Styczeń 2018 – podsumowanie
Nadal jestem bardzo kiepski, jeśli chodzi o autopromocję: tak się złożyło, że w styczniu zostało opublikowanych całkiem sporo moim tekstów, pojawiło się też trochę dobrych wiadomości, a ja nie wrzuciłem ani jednego posta. Pora zatem na zbiorczą wyliczankę.
1. Tak naprawdę wypada zacząć od końcówki grudnia, kiedy to ukazał się dziesiąty numer magazynu Smokopolitan. W środku m.in. rozmowa o steampunku, w której uczestniczyłem wraz z Karoliną Fedyk, Anną Hrycyszyn i Przemkiem Zańką. Moi współrozmówcy błyszczą elokwencją i oczytaniem, ja nawołuję do rewolucji, próbując zamaskować fakt, że nigdy nie przeczytałem żadnej powieści steampunkowej.
2. W Boże Narodzenie na Gallifrey.pl wylądował mój artykuł o tym, dlaczego The End of Time jest odcinkiem najlepiej nadającym się na święta.
3. Odnotuję również otrzymane trzy dni przed końcem roku Tajemnicze Dobre Wieści. Nie chcę na razie zdradzać szczegółów, ale już niedługo powinien ukazać się tekst, z którego jestem bardzo dumny.
4. Już w 2018 r. na Popmodernie pojawiły się aż dwa teksty mojego autorstwa. Po pierwsze razem z innymi autorami przygotowałem podsumowanie roku 2017. Znajdziecie w nim m.in. mój ulubiony zeszłoroczny serial i ulubioną zeszłoroczną płytę, a także wypowiedź na temat Louisa C.K.
Drugi tekst dotyczy wyboru Jodie Whittaker na odtwórczynię roli Doktora. Zarysowuję w nim drogę, jaka doprowadziła serial do tej decyzji, a także zastanawiam się, czy należy ją uznać za krok rewolucyjny.
5. Następnie znów zagościłem na Gallifrey. W tekście Moffat (nie) skończył się na Mężach River Song odpowiadam na twierdzenia, że dziesiąta seria Doctora Who była „mniej autorska”. Jeśli chcecie się dowiedzieć, jakiego bohatera kina akcji najbardziej przypomina Steven Moffat, klikajcie i czytajcie.
6. Pod koniec stycznia ukazał się szósty numer zinu Kill the Fez! Na jego potrzeby wskrzesiłem swoje dawne alter ego, Waltera Kałużę, które opublikowało Dwie opowiastki, czyli krótką prozę poetycką, a także Podpisy pod obrazki, stare opowiadanie z nowym zakończeniem. Gorąco polecam oba teksty i cały magazyn.
7. Ledwie godzinę przed swoim końcem styczeń sprawił mi jeszcze jedną niezwykle przyjemną niespodziankę: Grupa Wydawnicza Alpaka ogłosiła wyniki konkursu pod nazwą Dzieje się. Fantastyka zaangażowana społecznie. W gronie tekstów nagrodzonych publikacją w przyszłej internetowej antologii znalazła się moja Krótka historia Miasta Mgieł. Traktuję to jako ogromny sukces i bardzo się cieszę, że po dwóch latach od napisania i kilku nieudanych próbach publikacji wreszcie będziecie mieli szansę przeczytać moją opowieść o pewnym zasnutym smogiem mieście. To dla mnie także przypomnienie, że każde odrzucone opowiadanie należy jak najszybciej ponownie wysyłać w świat – oraz zachęta do pracy nad kolejnymi tekstami.
W tej chwili planuję nowy esej, współpracuję przy tworzeniu opowiadania w języku angielskim i zbieram się do redakcji napisanego jeszcze w zeszłym roku opowiadania. Mam nadzieję, że te i kolejne przedsięwzięcia okażą się równie owocne, co początek tego roku.
1. Tak naprawdę wypada zacząć od końcówki grudnia, kiedy to ukazał się dziesiąty numer magazynu Smokopolitan. W środku m.in. rozmowa o steampunku, w której uczestniczyłem wraz z Karoliną Fedyk, Anną Hrycyszyn i Przemkiem Zańką. Moi współrozmówcy błyszczą elokwencją i oczytaniem, ja nawołuję do rewolucji, próbując zamaskować fakt, że nigdy nie przeczytałem żadnej powieści steampunkowej.
2. W Boże Narodzenie na Gallifrey.pl wylądował mój artykuł o tym, dlaczego The End of Time jest odcinkiem najlepiej nadającym się na święta.
3. Odnotuję również otrzymane trzy dni przed końcem roku Tajemnicze Dobre Wieści. Nie chcę na razie zdradzać szczegółów, ale już niedługo powinien ukazać się tekst, z którego jestem bardzo dumny.
4. Już w 2018 r. na Popmodernie pojawiły się aż dwa teksty mojego autorstwa. Po pierwsze razem z innymi autorami przygotowałem podsumowanie roku 2017. Znajdziecie w nim m.in. mój ulubiony zeszłoroczny serial i ulubioną zeszłoroczną płytę, a także wypowiedź na temat Louisa C.K.
Drugi tekst dotyczy wyboru Jodie Whittaker na odtwórczynię roli Doktora. Zarysowuję w nim drogę, jaka doprowadziła serial do tej decyzji, a także zastanawiam się, czy należy ją uznać za krok rewolucyjny.
5. Następnie znów zagościłem na Gallifrey. W tekście Moffat (nie) skończył się na Mężach River Song odpowiadam na twierdzenia, że dziesiąta seria Doctora Who była „mniej autorska”. Jeśli chcecie się dowiedzieć, jakiego bohatera kina akcji najbardziej przypomina Steven Moffat, klikajcie i czytajcie.
6. Pod koniec stycznia ukazał się szósty numer zinu Kill the Fez! Na jego potrzeby wskrzesiłem swoje dawne alter ego, Waltera Kałużę, które opublikowało Dwie opowiastki, czyli krótką prozę poetycką, a także Podpisy pod obrazki, stare opowiadanie z nowym zakończeniem. Gorąco polecam oba teksty i cały magazyn.
7. Ledwie godzinę przed swoim końcem styczeń sprawił mi jeszcze jedną niezwykle przyjemną niespodziankę: Grupa Wydawnicza Alpaka ogłosiła wyniki konkursu pod nazwą Dzieje się. Fantastyka zaangażowana społecznie. W gronie tekstów nagrodzonych publikacją w przyszłej internetowej antologii znalazła się moja Krótka historia Miasta Mgieł. Traktuję to jako ogromny sukces i bardzo się cieszę, że po dwóch latach od napisania i kilku nieudanych próbach publikacji wreszcie będziecie mieli szansę przeczytać moją opowieść o pewnym zasnutym smogiem mieście. To dla mnie także przypomnienie, że każde odrzucone opowiadanie należy jak najszybciej ponownie wysyłać w świat – oraz zachęta do pracy nad kolejnymi tekstami.
W tej chwili planuję nowy esej, współpracuję przy tworzeniu opowiadania w języku angielskim i zbieram się do redakcji napisanego jeszcze w zeszłym roku opowiadania. Mam nadzieję, że te i kolejne przedsięwzięcia okażą się równie owocne, co początek tego roku.
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)